OTTOMAANSE RIJK

De Turken in het huidige Turkije zijn de afstammelingen van Oghuz-stammen die vanuit Centraal-Azië naar Anatolië trokken. De eerste grote emigratie van Turken begon circa 1000 jaar geleden. In 1071 versloeg de Seldjoekse leider Alp Arslan de Byzantijnse keizer Romanus IV nabij Manzikert. Dit resulteerde in de stichting van het sultanaat rond Konya. Ongeveer 200 jaar na de stichting van het Ottomaanse Rijk werd de Turkse hoofdstad verplaatst naar Istanbul (1453) en begon hun overheersing over een groot deel van de wereld.

Het rijk begon met de verovering van een klein emiraat in het noordwesten van Klein-Azië door Osman I. Oorspronkelijk waren de Ottomanen nog deels nomadisch. Echter met de uitbreiding van het rijk vond steeds meer verstedelijking plaats. Osman begon delen van het Byzantijnse Rijk te veroveren en in 1453 werd Constantinopel, nu Istanbul veroverd. Hiermee kwam het definitieve einde van het Byzantijnse Rijk.

Lange tijd hadden de Turken een monopolie op de handel tussen Europa en Azië. Voor andere landen leidde dit er uiteindelijk mede toe om alternatieve routes over zee te zoeken, en tot grote ontdekkingsreizen waardoor Amerika werd ontdekt. De kolonisatie van andere delen van de wereld heeft mede bijgedragen tot het einde van de macht van de Ottomanen in Europa.

Het moderne Turkije begint met de stichting van de republiek op 29 oktober 1923 (de republiek was al uitgeroepen op 2 januari 1921). Dit gebeurde op het van het Ottomaanse rijk overgebleven Turkse grondgebied, met Mustafa Kemal Atatürk als eerste president. De regering werd gevormd door een vanuit Ankara opererende revolutionaire groep, geleid door Kemal. Het Verdrag van Lausanne, getekend op 24 juli 1923, legde de grenzen van het moderne Turkije vast.

Terug